بانک مقالات جهان اسلام

کشورهای اسلامی

نویسنده : محمد مصلحی ; ساعت ٢:٥٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٥ تیر ۱۳۸٧

خبرگزاری فارس                        17/04/87                 صفحه بین‌الملل

شصت سال جنایت ؛ شصت سال مقاومت(42)

گروگان گیری کارلوس در اوپک

 خبرگزاری فارس:گروگان‌گیری 15 سپتامبر1975 در سفارت مصر، آخرین عملیاتی بود که به "سازمان سپتامبر سیاه" نسبت داده شد. با این حال هنوز یک "عملیات گروگان‌گیری بزرگ" در راه بود که پس از "عملیات مونیخ" مشهورترین "عملیات خارجی" اجرا شده توسط فدائیان آرمان فلسطین به شمار می‌رود.


در اول سپتامبر سال 1975 دومین "توافق‌نامة جداسازی نیروها" میان مصر و "رژیم صهیونیستی" موسوم به "قرارداد سینای 2" به امضاء رسید. در این قرارداد عجیب، ارتش اشغالگر تنها از بخش کوچکی از مناطق اشغال شدة مصر عقب کشید و در مقابل مصر متعهد شد که برای بازپس‌گیری "صحرای سینا" و "اعادة حقوق" خود دست به اعمال قهرآمیز نزند و به کشتی‌های اسراییلی اجازة عبور از "کانال سوئز" را بدهد. چند روز بعد نیز ایستگاه رادیویی فلسطین در قاهره به دلیل پخش برنامه‌های مخالف با "قرارداد سینای 2" تعطیل شد.

در 15 سپتامبر گروهی از فدائیان فلسطینی سفارت مصر در مادرید (اسپانیا) را اشغال کردند و سفیر، کنسول، وابستة مطبوعاتی و شش کارمند اسپانیایی سفارت به گروگان چهار فلسطینی مسلح در آمدند .

فداییان فلسطینی که خود را وابسته به سازمان "سپتامبر سیاه"معرفی می کردند تهدید نمودند که اگر مصر "قرارداد سینای 2" را لغو نکند، گروگان های خود را خواهند کشت. فدائیان همچنین از آن دسته مقامات مصری که در "کنفرانس صلح ژنو" شرکت جسته بودند خواستند که با صدور یک بیانیة مشترک این قرارداد را خیانتی به مصری‌ها و خلق عرب قلمداد کنند و مصر نیز سریعاً "مذاکرات ژنو" را ترک کند.

متعاقبا سفرای الجزایر، کویت و عراق مذاکراتی را با گروگان‌گیران آغاز کردند و "انور سادات" رئیس جمهور مصر طی تلگرافی به "یاسر عرفات"، او را مسؤول جان تمامی گروگان‌ها دانست."ساف" به سرعت این عملیات را محکوم و دخالت خود را در آن تکذیب کرد.

صبح روز 16 سپتامبر، مهاجمان فلسطینی طی توافقی همراه با گروگان‌های خود و سفرای عراق و الجزایر، تحت نظارت پلیس به فرودگاه برده شدند. یک هواپیما آن‌ها را به الجزایر برد و گروگان‌ها در فرودگاه "الجزیره" آزاد شدند.

گروگان‌گیری در سفارت مصر، آخرین عملیاتی بود که به "سازمان سپتامبر سیاه" نسبت داده شد. با این حال هنوز یک "عملیات گروگان‌گیری بزرگ" در راه بود که پس از "عملیات مونیخ" مشهورترین "عملیات خارجی" اجرا شده توسط فدائیان آرمان فلسطین به شمار می‌رود.

 

*عملیات اوپک

 

روز یکشنبه 21 دسامبر سال 1975، شش نفر با لباس‌های اسپرت وارد ساختمان سازمان "اوپک" ("سازمان کشورهای صادرکنندة نفت") در شهر "وین" (پایتخت اتریش) شدند. این افراد بلافاصله از کیف‌هایی که همراه خود داشتند سلاح‌هایی انفرادی شامل "کلت" و "مسلسل" خارج کردند و خواستار ورود به "اتاق کنفرانس" شدند. در آن زمان اجلاس دوسالانة اعضای "اوپک" برای تعیین قیمت نفت در جریان بود و تقریباً وزرای نفت تمامی کشورهای عضو در "اتاق کنفرانس" حضور داشتند.

در همان پنج دقیقة اول گلوله‌های مهاجمین سه نفر را از پا درآورد؛ یکی از اعضای پلیس اتریش، یکی از محافظان عرب وزیر نفت عراق و یکی از اعضای هیأت نمایندگی لیبی.

مهاجمان، 80 نفر، شامل 12 وزیر نفت و 68 کارمند و عضو هیأت نمایندگی را به گروگان گرفتند و در همان روز خواهان دریافت طناب، قیچی و نوارچسب شدند. ابتدا تصور می‌شد که قرار است گروگان‌ها با این ابزار اعدام شوند،اما معلوم شد با آن‌ها دست و دهان گروگان‌ها بسته شده است.در این مرحله مهاجمان سه در خواست از مقامات اتریشی مطرح نمودند:

-پخش بیانیه‌های آنان از رادیو و تلویزیون اتریش در هر دو ساعت به زبان فرانسوی،

-یک دستگاه اتوبوس که پردة پنجره‌هایش کشیده شده باشد برای انتقال گروگان ها به فرودگاه،

-یک هواپیمای خطوط هوایی اتریش همراه با سه خدمه با باکی پر از بنزین در فرودگاه.

همچنین گروگان‌گیران تهدید کردند چنانچه بیانیة آنان رأس ساعت 30/16 از رادیو و تلویزیون پخش نشود، یکی از گروگان‌ها را خواهند کشت.

بیانیة تهیه شده توسط گروگان‌گیران حاوی هشت ماده بود که این موارد را شامل می‌شد:

تأکید بر شعار "سه نه" (نه "معاهده"، نه "مذاکره" و نه "شناسایی رژیم صهیونیستی") مصوب اجلاس سران عرب در خارطوم (1967)،

تقبیح هر عملی که به اشغال هر قسمتی از سرزمین فلسطین مشروعیت ببخشد،

تقبیح "قرارداد سینای 2" و اقدام مصر برای بازگشایی "کانال سوئز" به روی کشتی‌های اسراییلی،

تقبیح فعالیت‌هایی که سعی داشتند "دولت‌های عرب" و "نهضت مقاومت فلسطین" را پای میز مذاکره بکشانند،

درخواست تشکیل جبهه‌ای متشکل از سوریه، عراق و نهضت مقاومت فلسطین برای جنگ تا آزادی کامل فلسطین،

درخواست احیای "اتحاد عربی" میان دولت‌هایی که دارای وجوه جغرافیایی و سیاسی متشرک هستند،

درخواست اتخاذ یک سیاست نفتی مستقل برای حراست از منافع ملی خلق عرب و قائل شدن اولویت در جهت تقویت مالی کشورهای خط مقدم جبهه و "نهضت مقاومت فلسطین"،

درخواست یک اعلان موضع مشخص از طرف کشورهای عضو نسبت به منازعات جاری در لبنان که توطئه‌ای آمریکایی - صهیونیستی است،

درخواست حمایت اخلاقی و مالی از "جبهة ملی لبنان" و "نهضت مقاومت فلسطین".

این بیانیه که بیشتر به وصیت‌نامه‌ای سیاسی شبیه بود، تمام آرمان‌های اعراب را در آن ایام در خود داشت و در پایان با عبارت "بازوی انقلاب عرب" امضا شده بود.

مطابق توافق دولت اتریش با گروگان‌گیران، بیانیه مذکور بارها از رادیو و تلویزیون این کشور پخش شد. صدراعظم اتریش، وزیر امور خارجة الجزایر و سفیر ونزوئلا نیز مذاکراتی را با گروگان‌گیران آغاز کردند.

رهبر مهاجمان، خود را "کارلوس" معرفی کرد. او اینک یکی از مشهورترین چهره‌های خبرساز دنیا بود و افسانه‌هایی عجیب و غریب دربارة عملیات‌های وی در رسانه‌ها به چاپ می‌رسید.

همین شهرت وحشت‌آفرین باعث شد که دولت "اتریش" در جدی بودن تهدیدات او تردیدی به خود راه ندهد. "اتریش" که داعیه‌دار "بی‌طرفی" بود، به هیچ‌وجه تمایل نداشت، پایتخت خود را به این جنگ غیرقابل پیش‌بینی آلوده کند و خیلی سریع با "کارلوس" کنار آمد.

صبح روز دوشنبه، طبق توافق انجام شده، مهاجمان، 42 گروگان شامل وزرا و منشی‌ها و مترجمین آن‌ها را از سایرین جدا کرده و سوار بر اتوبوس به فرودگاه بردند. سایر گروگان‌ها در ساختمان "اوپک" ماندند و آزاد شدند.

هواپیمای حامل گروگان‌گیران و گروگان‌ها از فرودگاه "وین" به کشور الجزایر رفت. در این شهر، وزرای نفت اکوادور، گابن، اندونزی، نیجریه و ونزوئلا و هیأت همراهشان توسط "کارلوس" آزاد شدند و یکی از مهاجمان هم که به شدت زخمی شده بود به بیمارستان منتقل شد. وزیر نفت الجزایر نیز گر چه آزاد شد اما به نشانة همبستگی با همکاران خود به هواپیما بازگشت.

پس از پنج ساعت توقف در فرودگاه "دارالبیضاء" (واقع در الجزایر)، هواپیما به سمت شهر"طرابلس" در لیبی حرکت کرد. لیبی ابتدا به هواپیما اجازة فرود نداد اما سرانجام با تهدید "کارلوس" به کشتن وزیر نفت لیبی، راضی به این کار شد. در لیبی نیز، دو نفر از اعضای هیأت نمایندگی سعودی و یک نفر از اعضای هر کدام از هیأت‌های نمایندگی ایران، امارات متحده عربی، و قطر، همچنین وزرای نفت الجزایر و لیبی آزاد شدند.

بامداد روز بعد، هواپیما مجدداً به سوی"الجزایر" پرواز کرد. در فرودگاه "دارالبیضاء" بقیة گروگان‌ها نیز آزاد و گروگان‌گیران به دولت "الجزایر" پناهده شدند. "کارلوس" پس از این عملیات، مخفی شد و دیگر از او خبری منتشر نشد. رسانه های خبری غربی مطابق رسم معمول خود داستان ها و روایات رنگارنگ و ضد و نقیضس پیرامون شخصیت و "قساوت حرفه ای" این مرد مرموز منتشر کردند و حتی به او لقب «شغال» دادند . طی دو دهه بعد از «عملیات اوپک» تقریبا هیچ موردی از جنایت و رذایل اخلاقی باقی نماند که به او نسبت داده نشده باشد، اما مردی لبنانی به نام "انیس نقاش" که از او به عنوان یکی از گروگان گیران عملیات اوپک یاد می شود ادعایی کاملا متفاوت داشت.او سال ها پس از ماجرای اوپک با قاطعیت مدعی شد که "کارلوس" مسلمان شده و اعتقادی قلبی و راسخ به آرمان فلسطین داشت. گزارشات بعدی از شهود این ماجرا نیز حکایت از این داشت که «کارلوس» تلاش بسیاری داشت که گروگان ها این عملیات را حرکتی باج خواهانه و ماجراجویانه تلقی نکنند. او در جریام ایم ماجرا چندین بار به صراحت «جمشید آموزگار» وزیر وقت نفت ایران را تهدید نمود که قطعا اگر همه گرو گان ها آزاد شوند ، او جان به در نخواهد برد زیرا پادشاهی ایرات خیانت بزرگی به «آرمان فلسطین » کرده است.

سرانجام در سال 1994، "کارلوس" ملقب به «شغال» توسط مأموران امنیتی فرانسه، در تونس دستگیر و به فرانسه منتقل شد. وی پس از محاکمه به جرم قتل دو پلیس فرانسوی به حبس ابد محکوم شد.

عملیات طولانی و پرسر و صدا در "اوپک"، از طریق شبکه‌های تلویزیونی اروپایی و عربی پوشش وسیعی داده شد و به این جهت عملیاتی موفق برای "دکتر ودیع حداد" و "جبهة خلق" به حساب می‌آمد. این در صورتی است که گزارشات بعدی مبنی بر پرداخت پنج میلیون دلار برای آزاد کردن وزرای نفت ایران و عربستان توسط کشورهایشان را نادیده بگیریم و شایعه فرض کنیم.




واژه کلیدی :اسرائیل-1 و واژه کلیدی :فلسطین