بانک مقالات جهان اسلام

کشورهای اسلامی

نویسنده : محمد مصلحی ; ساعت ۱۱:۱٦ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٧ تیر ۱۳۸٧

روزنامه اطلاعات                        11/04/87                 صفحه 12

حامد کرزای ، رئیس جمهوری افغانستان در گفتگو با نشریه فرانسوی «لوپوئن»

همه کشورهای جهان در مبارزه با تروریسم سهم دارند

 

مترجم: پرویز علمایی

****************

اشاره:‌

حامد کرزای رئیس جمهوری یک کشور در حال جنگ است. او یکی از دولتمردانی است که در معرض بیشترین تهدیدها قرار دارد و تاکنون چندین بار، از سوءقصدها جان سالم به در برده است. آخرین بار طالبان، در بزرگترین رژه نظامی سالانه افغانستان، در جشن ملی مجاهدین در کابل در کمین او بودند. انفجار نارنجک و شلیک سلاح‌های خودکار، سه کشته بر جای گذاشت، ولی رئیس کشور افغانستان از مهلکه جان سالم به در برد.‌

دشمنان کرزای در واقع زیاد هستند: طالبان، هواداران القاعده، مافیایی‌ها و قاچاقچیان مواد مخدر گویا سوگند خورده‌اند که جان او را بگیرند. 70 هزار سرباز نیروهای بین‌المللی، در حال نبرد در دره‌ها و کوه‌های افغانستان هستند تا از ماموریت او برای بازسازی پشتیبانی کنند، ولی کرزای به ویژه منتظر است که واحدهایش جای نیروهای خارجی را بگیرند. قبلاً هم در سال 2002 در قندهار، رئیس جمهوری افغان در آخرین لحظه از چنگ مرگ در رفت. <محمد لطیفی> رئیس واحد امنیتی محافظت از حامد کرزای می‌گوید: <کرزای سرخود را خم کرد و گلوله از کنار گوشش در رفت، گلوله دوم در جهت من بود، ولی در نهایت مهاجم کشته شد.>‌

برای این کارشناسی که توسط سرویس‌های امنیتی آمریکا آموزش دیده، مشکل‌ترین کار، پیش‌بینی سوءقصدهای انتحاری (این پدیده جدید در افغانستان) است. مسئولان افغانی از انتحاری‌هایی سخن می‌گویند که از مواد مخدر استفاده می‌کنند. عده‌ای وجود همدست در داخل ارتش را مطرح می‌کنند. از دیدگاه حامد کرزای پس از 30 سال جنگ، کار کردن آسان نیست:‌

 

 


*(پرسش) : شش سال است که رژیم طالبان سقوط کرده است، ولی جنگ با اصول‌گرایان ادامه دارد. آیا این وضع ادامه خواهد داشت؟

 

** (حامد کرزای): مطمئناً طالبان سقوط کرده‌اند و افغانستان آزاد شده است، ولی مبارزه با تروریسم تنها با سقوط طالبان تمام نمی‌شود. شما می‌توانید به عمر یک رژیم پایان دهید، ولی در عین حال یک سازمان یا یک نظام فکری مخرب می‌تواند با ارتباطاتی که با جهان دارد، دوام پیدا کند. زائده‌های طالبان هنوز اینجا هستند. از میان بردن آنها نیاز به زمان دارد. اگر ما متحد نباشیم. در این نبرد نمی‌توانیم پیروز شویم به ویژه اگر میان کشورهای منطقه همکاری نباشد. ملت‌های همه جهان باید بپذیرند که افراط‌گرایی روش مناسبی برای رسیدن به هدف نیست.‌

 

* فرانسه 700 سرباز اضافی به افغانستان می‌فرستد.‌

 

** این امر علامت خوبی است و ثابت می‌کند که فرانسه نسبت به ثبات افغانستان و جنگ علیه تروریسم متعهد است. تروریسم به دلیل آنکه افغانستان در سرکوب آن موفق نبوده، تقویت شده است و در نتیجه توانسته در تمام دنیا گسترش پیدا کند. جامعه جهانی، این مسئله را فهمیده و تلاش می‌کند که مانع تجدید حیات افراط‌گرایی شود. فرانسه یکی از کشورهای مهم جهان و یک دولت قدیمی افغانستان است که در این مورد تصمیم خوبی اتخاذ کرده است.‌

 

* از 5 سال پیش، جنگ دیگری هم در منطقه وجود دارد، جنگ عراق، آیا از سرایت این جنگ، یا به تعبیر دیگر از <عراقی شدن> جنگ افغانستان نمی‌ترسید؟

 

** خوشبختانه نه. مسائل افغانستان مستقیماً از تروریسم و افراط گرایی که اجازه دادیم طی 30سال اخیر در اینجا بزرگ شود، نشأت می‌گیرد. در این مسئولیت همه جهان سهیم است: همسایگان ما، کشورهای غربی و افغانستان. اجازه دادیم که تروریسم نه تنها در خاک افغانستان، بلکه در تمام منطقه، تحول پیدا کند. اگر افغانستان، پاکستان و همسایگان دیگر بتوانند تلاش‌های خود را به هم پیوند دهند نصف مشکلات ما حل شده است.‌

 

* آیا پاکستان به شما کمک می‌کند؟

 

** مدتی است که من پاکستان را واقع‌گراتر می‌بینم. این کشور هم از دست تروریسم بسیار رنج برده و امروزه می‌پذیرد که این پدیده موجب بی‌ثباتی شده است. پاکستان حتی ناچار شد که از برگزاری رژه نظامی سنتی به مناسبت سالگرد قانون اساسی، که معمولاً جلوی اقامتگاه رئیس جمهوری برگزار می‌شد، منصرف شود. این کشور باید با تروریسم مقابله کند.

 

* فکر می‌کنید که پاکستان به حمایت موازی خود از طالبان، که شما در گذشته آن را تقبیح کرده‌اید، ادامه خواهد داد؟

 

* امیدوارم که این چنین نشود، زیرا ما می‌دانیم که پاکستانی‌ها هم همان مسائل ما را دارند. دلیلی ندارد که از آشوبگران این سو و آن‌سوی مرز حمایت کند.

 

* آیا از گسترش جنگ افغانستان به سایر کشورهای منطقه بیمناک نیستید؟

 

** ما در مبارزه با تروریسم موفق خواهیم بود. در این مورد هیچ شکی وجود ندارد. دقیقاً باید، باقیماندهِ افراط‌گرایان را نابود کرد. وضع افغانستان در سال جاری از بابت توانایی‌های بالقوه و تفاهم بهتر از سوی جامعه بین‌المللی، بهتر از سال گذشته است.

 

* فکر می‌کنید که با طالبان باید مذاکره کرد؟

 

** البته! باید با طالبانی که در افغانستان یا پاکستان عضو القاعده یا شبکه تروریستی نیستند، مذاکره کرد و آنها را متقاعد کرد که به زندگی عادی بازگردند. سایران، کسانی که مخالف بقیه بشریت هستند، باید سرکوب شوند.

 

* افغان‌ها منتظر بازسازی و توسعه هستند، اکثر آنها به ویژه در ایالات، در این زمینه چیزی مشاهده نکرده‌اند. آیا این یکی از دلایل وخامت اوضاع نیست؟

 

کرزای: نه. افغانستان امروزه بسیار بهتر از سال 2001 است. بیِ‌ثباتی ناشی از نبود توسعه نیست، بلکه از این جهت است که کانون‌های تروریستی منطقه، نابود نشده‌اند. آنها هنوز اینجا و آنجا موجود هستند و افراطیون باز هم از حمایت‌ها برخوردار می‌شوند. در مورد بازسازی باید بگویم که هربخشی از کشور، چیزی دریافت کرده است. پیشرفت‌ها کاملاً قابل رویت هستند و من آن را حتی در دورترین ایالت‌ها به چشم دیده‌ام.‌

 

ولی واقعیت این است که در برخی مناطق ما باید بهترین نظام اداری و بهترین قوه قضاییه و دادگستری را داشته باشیم.‌

 

* ملا عمر گفته که واحدهای شما را هم به سرنوشت سربازان شوروی دچار خواهد کرد. در این مورد چه فکر می‌کنید؟

 

** ملا عمر باید به این میلیون‌ها افغانی فقیری بیندیشد که می‌خواهند زندگیشان بهبود یابد. به بچه‌های آنها فکر کند که می‌خواهند به مدرسه بروند. اگر قادر است که کاملاً آزادانه عمل کند، از او می‌خواهم که واقعیت را بگوید، بلی، واقعیت را بگوید.

 

اگر او مسئول همه این قتل‌عام‌ها و انهدام مدارس است، خداوند خود به جزای اعمالش خواهد رساند. اگر مسئول نیست در آن صورت طالبان را نباید تروریست بنامیم. باید آنها اعتراف کنند که همهِ این کارها بد بوده‌اند. ما افغان‌ها وظیفه داریم این کشور را از فقر و عقب‌افتادگی و بی‌تفاوتی برخی همسایه‌ها که به بچه‌های ما به جای امکانات، بیشتر بمب دادند، رها سازیم.

 

ملا عمر می‌داند که من به طالبان به هنگام پیدایش آن‌ها کمک کردم. من هم مثل این میلیون‌ها افغانی بودم که فکر می‌کردیم طالبان می‌تواند صلح و آشتی برقرار کند. این درست است که آنها چیزهای خوبی آوردند، ولی آنها به ویژه جنگ داخلی راه انداختند. یکی از همسایگان با استفاده از آنها می‌خواست افغانستان را به پنجمین ایالت خود تبدیل کند.

 

* کدام کشور؟

 

** پاکستان. اگر ما می‌خواهیم که افغانستان آزاد باشد، ‌باید به ما کمک شود تا افغانها را به مدرسه بفرستیم. ما به کمک بقیه کشورهای جهان نیازمندیم. بدون کمک فرانسه، به عنوان مثال، هزاران کودک نمی‌توانستند به بیمارستان مراجعه کنند و محکوم به مرگ حتمی می‌شدند.

 

* در کنفرانس بین‌المللی درباره افغانستان که در 12 ژوئن در پاریس برگزار شد، چه تقاضاهایی را مطرح کردید؟

 

** برای این کنفرانس دو موضوع مهم وجود داشت: -1 تمرکز کامل در مورد کمک مالی برای بازسازی افغانستان و <افغانی کردن> نهادها.

 

2- بحث جدّی دربارهِ علل اغتشاش‌ها و اینکه تروریسم از کجا می‌آید و چرا حذف آن اینقدر برای ما مشکل است.

 

* متحدان غربی شما از دولت افغانستان ایراد می‌گیرند که فاسد است و از جنگ سالار‌های سابق استفاده می‌کند. شما چه پاسخی می‌دهید؟

 

** البته این درست است... به دلیل ضعف نهادها، دولت و همچنین میراث گذشته، فساد وجود دارد، ولی حضور این همه سازمان بین‌المللی و آژانس‌های بشردوستانه نیز مهم است! هر دو عنصر جمع شده‌اند و کار را مشکل کرده‌اند. این مسأله‌ای است که باید با مجموعه جامعه جهانی حل شود.‌

 

* افغانستان به تنهایی 93 درصد هروئین جهانی را تأمین می‌کند. چگونه می‌توان تولید مواد مخدر را از بین برد؟‌

 

** این، یک مشکل بسیار، بسیار جدی است. یک مشکل اقتصادی، زیرا که تریاک، یکی از محصولات پردرآمد و کاشتن آن آسان است.

 

راحت هم فروخته می‌شود. آنهایی که به پول نیاز دارند و مافیایی‌ها با هم متحد شده‌اند. این امر یک مشکل اجتماعی هم هست. زیرا کشاورزانی که کتان می‌کاشتند به دلیل سال‌ها جنگ و نبود امید به آینده به تریاک روی آوردند.

 

برای از میان بردن تریاک دو شرط لازم است. در وهله اول خانواده‌های افغانی باید امیدواری خود را نسبت به آینده کشور که روزی مرفه خواهد شد، بازیابند، سپس ما باید به کشاورزان امکان دهیم که با کشت محصولات جانشین بتوانند زندگی خود را بچرخانند. این کار در ننگرهار، دومین ایالت کشت تریاک کشور انجام شده است. زه‌کشی، امنیت و وضع اقتصادی بهبود یافته است. به همین ترتیب در بدخشان و در شمال.‌

 

*‌ معهذا، طالبان از کشت تریاک سود زیادی می‌برند...

 

** به این دلیل، باید مواد مخدر را ریشه‌کن کرد.

 

* ولی سازمان ملل می‌گوید که مبارزه با مواد مخدر در افغانستان محکوم به شکست است!

 

** واقعیت ندارد، هنوز فرصت هست.

 

* بن‌لادن کجا پنهان شده است؟

 

** در افغانستان نیست. در این مورد اطمینان وجود دارد. یک گزارش آمریکایی‌ها تصریح می‌کند که او در پاکستان، در منطقه قبایلی است، ولی من چیز بیشتری نمی‌دانم.

 

* آیا اداره افغانستان، کار مشکلی است؟

 

** در اینجا مسئله شجاعت یا انجام کار خوب مطرح نیست. بیشتر یک تکلیف است.

 

ما کشور فقیری داریم. مانند خانواده‌ای که محتاج است. بنابراین افغانستان باید سخت کار کند و من هم به عنوان رئیس خانواده باید زیاد کار کنم تا فردای بهتری داشته باشیم! آرزوی من این است که افغانستان را کشور زیبایی برای افغان‌ها و محلی دیدنی برای بقیه جهان کنیم. کشوری که در آن حقوق بشر محترم شمرده شود و هیچکس اعدام نشود. بچه‌ها به مدرسه بروند و در میان مردمی مرفه رشد کنند. جایی که من بتوانم برای ملاقات هر افغانی که لازم باشد با خیال راحت به رستوران بروم.‌

 

*‌ آیا این یک رویای قابل‌تحقق است؟

 

** از حالا تلاش می‌کنیم که آن را قابل تحقق بکنیم. ما در نیمهِ راه هستیم. لازم نیست که من به عنوان رهبر مملکت همهِ سفر را به تنهایی انجام دهم. رهبران آینده هم باید بخشی از این سفر را انجام دهند...‌

 

* آیا شما نامزد انتخابات ریاست جمهوری 2009 خواهید بود؟

 

** من این احتمال را رد نکرده‌ام. دوست دارم آن بخش از کار را که سهم من است، تمام کنم. من باید به وعده‌هایی که به مردم افغانستان داده‌ام، عمل کنم.

 

این یک سفر طولانی است و وقت می‌گیرد. آنچه که مرا تشویق می‌کند و تقریباً بهترین خاطره من به حساب می‌آید، دیدن کودکانی است که دوباره به مدرسه می‌روند.




واژه کلیدی :مصاحبه و واژه کلیدی :افغانستان و واژه کلیدی :پاکستان و واژه کلیدی :تروریسم