بانک مقالات جهان اسلام

کشورهای اسلامی

نویسنده : محمد مصلحی ; ساعت ۱٠:٤٦ ‎ق.ظ روز شنبه ٥ امرداد ۱۳۸٧

حزب کمونیست (مائوئیست) افغانستان

سایت پیام آفتاب                       ١۴/٠٩/٨۶

حزب کمونیست ( مائوئیست) افغانستان، در کنگره ی وحدت جنبش کمونیستی (مارکسیستی _ لنینیستی _ مائوئیستی) افغانستان، در اول می 2004 (= 11/2/83 ) در اروپا اعلام موجودیت کرد.


این حزب از به هم پیوستن چند گروه کوچک مائوئیستی و در طی بیشتر از دوسال بحث و گفت و گو، با میانجیگری حزب کمونیست ایران ( مارکسیست _ لنینیست _ مائوئیست ) ، و حمایت کمیته ی جنبش انقلابی انترناسیونالیستی تشکیل شد. تلاش برای سازماندهی و وحدت مائوئیست های افغانستان آن طوری که در نوشته ی « گزارش به کنگره ی وحدت جنبش کمونیستی ( مارکسیستی _ لنینیستی _ مائوئیستی ) افغانستان » آمده است از نیمه ی دوم دهه ی شصت خورشیدی ( اواسط دهه ی هشتاد میلادی ) در جهت ایجاد حزب کمونیست به عنوان سلاح اساسی انقلاب کمونیستی در افغانستان آغاز شد. تحرک جدید مائوئیستها که از آن به عنوان جنبش نوین کمونیستی یاد کرده اند تحت تأثیر مواضع ایدئولوژیک ـ سیاسی و فعالیت های « کمیته ی جنبش انقلابی انترناسیونالیستی » شکل گرفت و منجر به تأسیس گروه های جدید از درون جنبش مائوئیستی افغانستان و تغییر در مواضع ایدئولوژیک بعضی گروه های موجود گردید. این تحرک در وجود گروه های جدیدی بنام های « هسته ی انقلابی کمونیست های افغانستان» ، « کمیته ی تبلیغ و ترویج ( م . ل . م ) در افغانستان » ، « املا ـ بخش اندیشه ی مائوتسه دون» و « سازمان پیکار برای نجات افغانستان » که تغییر موضع داده بود انعکاس یافت. تلاش هایی برای وحدت این گرو ه ها صورت گرفت که منجر به تشکیل « کمیته ی انسجام و وحدت جنبش کمونیستی افغانستان» شد. در این کمیته در ابتدا دو گروه « هسته ی انقلابی کمونیستهای افغانستان» و « کمیته ی تبلیغ و ترویج م. ل. م در افغانستان »، عضویت داشتند و بعداً گروه « املا ـ بخش مائوتسه دون » و « سازمان پیکار برای نجات افغانستان »، نیز به آن پیوستند. کمیته ی انسجام و وحدت جنبش کمونیستی افغانستان، به دلیل اختلافات اعضای آن نتوانست در راه تأسیس حزب کمونیست واحد گام بردارد. این اختلافات را در سه مورد ذکر کرده اند : عدم توافق بر سر پذیرش تز « مارکسیزم - لنینیزم - مائوئیزم » به جای تز « مارکسیزم - لنینیزم - اندیشه ی مائوتسه دون» ؛ عدم توافق در باره ی عاجل و اظطراری دانستن تأسیس حزب کمونیست در افغانستان و دیدگاههای مختلف در مورد پیش شرط های تأسیس حزب کمونیست. پس از شکست کمیته ی انسجام و وحدت، گروه های هسته ی انقلابی کمونیستهای افغانستان و املا ـ بخش مائوتسه دون اندیشه، با هم متحد شده و « سازمان کمونیستهای انقلابی » را تشکیل دادند. این سازمان به عضویت « کمیته ی جنبش انقلابی انترناسیونالیستی»، پذیرفته شد و با حمایت کمیته ی مذکور« حزب کمونیست افغانستان » را در سال1370 تأسیس کرد. چند ماه بعد « کمیته ی ترویج و تبلیغ م. ل. م افغانستان » نیز به حزب تازه تأسیس کمونیست پیوست. هم زمان با گروه های پیش گفته، بخشی دیگری از گرو های مائوئیستی نیز، به طور جداگانه در جهت سازمان دهی و وحدت این گروه ها فعالیت می کردند که منجر به تشکیل «کمیته ی وحدت جنبش کمونیستی م. ل. م افغانستان » شد. این کمیته که توسط سازمان پیکار برای نجات افغانستان و دو جناح انشعابی از گروه ساما، به نام های « محفل جوانان مترقی» و « مبارزین راه آزادی مردم » تشکیل شد حمایت خود را از کمیته ی جنبش انقلابی انترناسیونالیستی اعلام کرد. گروه اتحاد انقلابی کارگران افغانستان هم نظریه ی مارکسیزم ـ لنینیزم ـ مائوئیزم را پذیرفته و حمایت خود را از جنبش انقلابی انترناسیونالیستی اعلام کرد. علاوه بر گروه های یاد شده گروه دیگری در اواخر دهه ی هفتاد خورشیدی ( اواخر دهه ی نود میلادی) به نام « هسته ی مارکسیستی - لنینیستی - مائوئیستی » و نیز گروهی بنام « سازمان پیکار برای نجات افغانستان (اصولیت انقلابی پرولتری)» با انتشار اعلامیه ها و نشریه هایی در اروپا اعلام موجودیت کردند. پس از تحولات پیش گفته بار دیگر فعالیت ها برای وحدت مائوئیست ها از سر گرفته شد و این بار حزب کمونیست افغانستان و کمیته ی وحدت جنبش کمونیستی م . ل . م افغانستان، جریان وحدت را پیگیری کردند. در تاریخ 7/2/1381 گروه اتحاد انقلابی کارگران افغانستان، با انتشار اعلامیه ای جریان جدید وحدت را مورد تأیید قرار داد. به دنبال آن با انتشار اعلامیه ای در 31 مارچ 2002 پیوستن گروه هسته ی مارکسیستی _ لنینیستی _ مائوئیستی به حزب کمونیست افغانستان اعلام شد. سازمان پیکار برای نجات افغانستان ( اصولیت انقلابی) هم در تاریخ 10/3/1381 با ارسال نامه های جداگانه به حزب کمونیست افغانستان و کمیته ی وحدت جنبش کمونیستی ... آمادگی خود را را برای شرکت در پروسه ی وحدت مائوئیست ها اعلام کرد. در چنین وضعیتی برای سرعت بخشیدن به پروسه ی وحدت مائوئیست ها و سازماندهی آنها کنفرانسی توسط جنبش انقلابی انترناسیونالیستی در اروپا تحت عنوان « کنفرانس مشترک احزاب و ساز مان های مارکسیست ـ لنینیست ـ مائوئیست افغانستان و ایران در باره ی اوضاع فعلی جهان، منطقه و به طور اخص افغانستان» بر گزار شد. در این کنفرانس که در تاریخ 30/3/1381 (20 جون 2002) برگزار شد «کمیته ی وحدت جنبش کمونیستی (م. ل. م) افغانستان»، « حزب کمونیست افغانستان»،« اتحاد انقلابی کارگران افغانستان» و «حزب کمونیست ایران (مارکسیست _ لنینیست _ مائوئیست ) » شرکت داشتند. بعد از کنفرانس بر اساس توصیه ی قطعنامه ی آن گره های که با پروسه ی وحدت جنبش مارکسیستی _ لنینیستی _ مائوئیستی، موافقت کرده بودند کمیته ی مشترک کار روی برنامه و آیین نامه ی مشترک تشکیل دادند. کار این کمیته یک سال و نیم طول کشید و در جریان اختلافاتی بروز کرد که سر انجام به انحلال کمیته ی وحدت جنبش کمونیستی ... یکی از اعضای کمیته ی مشترک انجامید. کمیته ی مشترک مشمولین پروسه ی وحدت در پایان با شرکت حزب کمونیست افغانستان، سازمان پیکار برای نجات افغانستان، و اتحاد انقلابی کارگران افغانستان دوسال بعد از آغاز پروسه ی وحدت توانست با همکاری حزب کمونیست ایران و کمیته ی جنبش انقلابی انترناسیونالیستی، برنامه و اساسنامه حزب واحد کمونیستی را جهت ارائه به کنگره تدوین نماید. بعد از این مرحله « کمیته ی مشترک مشمولین پروسه ی وحدت جنبش ... » به « کمیته ی تدارک برای تدویر کنگره وحدت جنبش کمونیستی ( مارکیسیتی _ لنینیستی _ مائوئیستی) » تبدیل شد و زمینه را برای تشکیل کنگره در تاریخ 11/2/83 فراهم ساخت. در کنگره برنامه و اساسنامه ی حزب کمونیست (مائوئیست) افغانستان به تصویب رسید و همچنین رهبری و اعضای هیأت رئیسه ی حزب انتخاب شدند. (1) کمیته ی جنبش انقلابی انترناسیونالیستی و حزب کمونیست (مائوئیست) ایران هر یک پیام های جداگانه ای به کنگره ی وحدت جنبش کمونیستی (مائوئیستی) افغانستان فرستادند. حزب کمونیست (مائوئیست) افغانستان، از احزابی است وابسته به یک جریان فکری و سیاسی شناخته شده و با سابقه که خود را بصورت شفاف معرفی می کند و چنین وانمود می سازد که مانند بسیاری دیگر از گروه ها و چهره های کمونیست و مائوئیست، فرصت طلبانه و منافقانه برای فریب مردم چهره عوض نمی کند و از حربه ی نفوذ و خرابکاری که پیشه ی جاسوسان و فرصت طلبان بی شخصیت است در صفوف دیگرا ن استفاده نمی نماید. به راستی بسیار زجر دهنده و منزجر کننده است رفتار آن گروه های کمونیستی و اسلامی که بی شرمانه و وقیحانه در زیر چتر حمایت خارجی با تغییر نام و عرضه ی مرامنامه و اساسنامه ی التقاطی که در آن از اتکا به اسلام و دین و حمایت بی قید و شرط از حقوق بشر و سایر شعار های لیبرال دموکراسی غرب، جمع ضدین را محقق می سازند. و بطور نمونه چقدر زشت است عملکرد رنگین دادفر اسپنتا، روشنفکر کمونیست و مائوئیست تحصیل یافته و مدعی آگاهی سیاسی و نظریه پردازی و تحلیل گر رادیو بی بی سی و دیگر رسانه های غربی و تبعه ی آلمان و مدافع رژیم غاصب و نژاد پرست صهیونیستی که بخاطر رسیدن به مقام وزارت آن هم در حکومت و نظامی وابسته که اعضای بلند پایه و گردانندگان آن به گفته ی خودش ( در مصاحبه های قبلی اش ) همه از جنگ سالاران، جنایتکاران و بنیاد گرایان تشکیل شده است در طی چند روز مسلمان شده و از شعله ای بودن و کمونیست بودن خود انکار ورزد. اسپنتا ، در روز سوم نوروز (3/1/85) در گورستان شهدای صالحین بر سر مزار دکتر عبدالرحمان محمودی و میر غلام محمد غبار، در جمع روشنفکران به شعله ای بودن خود چنین افتخار کرد: « عصیانگر بزرگ تاریخ معاصر ما داکتر عبدالرحمان محمودی است که بر گردن من حق بزرگی دارد، بخاطر آن که آنها یکی از رهروان جریان پر افتخار شعله ی جاوید بود» . چند هفته بعد که به سفارش اربابان قدرت از سوی آقای کرزی به مقام وزارت خارجه نامزد شد و کسانی به شعله ای بودن او اعتراض کردند در مصاحبه با بی بی سی گفت من دیگر به آن اندیشه تعلق ندارم و آن اندیشه به دوران نوجوانی و چهارده سالگی من تعلق داشت. از این جا است که به گروه های مانند حزب کمونیست (مائوئیست) افغانستان، صرفنظر از درستی و نا درستی ایدئولوژی و مشی مبارزاتی شان باید آفرین گفت، چرا که نه خود را سرگردان می سازند و نه مردم را. کاش این حزب مانند اهداف خود رهبر و اعضای رهبری اش را نیز معرفی می کرد تا صداقتش را ثابت می ساخت. پنهان کاری نشانه ی نداشتن پایه ی مردمی و بیگانگی با مردم است. ------------------ 1- شعله جاوید، ارگان مرکزی حزب کمونیست ( مائوئیست ) افغانستان، شماره ویژه ی کنگره وحدت جنبش کمونیستی، دور سوم ، اول می – 12 ثور 1383 . ص 1-12 .




واژه کلیدی :افغانستان و واژه کلیدی :احزاب