بانک مقالات جهان اسلام

کشورهای اسلامی

نویسنده : محمد مصلحی ; ساعت ٧:٤٤ ‎ق.ظ روز شنبه ٥ امرداد ۱۳۸٧

پاسداران جهاد اسلامی افغانستان 
 
[حزب] پاسداران جهاد اسلامی افغانستان (Islamic Struggle's Guards of  Afghanistan):


اگر معیار افراد و شخصیت های مجاهد باشد، می توان گفت که هسته های اولیة پاسداران جهاد اسلامی افغانستان، از ابتدای آغاز جهاد در مناطق مرکزی و اطراف کابل شکل گرفت؛ چرا که آغاز گران و پیشتازان جهاد در این مناطق افرادی بودند که بعداً از مؤسسان و رهبران این گروه شناخته شدند و از جمله ی آنها می توان از آیت الله تقدسی، شیخ ضامن علی محقق، شیخ صادقی نیلی و محمد اکبری نام برد. و اگر معیار خانه سازی های گروهی و سیاسی باشد در آن صورت می توان گفت که هسته های اولیه ی تشکیل دهندة پاسداران جهاد اسلامی، در سال 1359 توسط عناصر غیر حزبی و عده ای از طرفداران ناراضی احزاب موجود در آن زمان، بخصوص شورای انقلابی اتفاق اسلامی افغانستان و حرکت اسلامی افغانستان بوجود آمد و در سال 1362، اعلام موجودیت کرد. در آغاز شکل گیری این گروه افراد و عناصری که اغلب جوان و با سواد بودند در مناطق مختلف، پایگاههای نظامی و مقاومت اسلامی علیه کمونیستها و نیروهای اشغالگر روسی تأسیس کردند .
در ابتدای تأسیس پاسداران جهاد اسلامی، پایگاه امام مهدی (عج) در دره ی اونی (قل غلام حسین)، پایگاه امام حسین (ع) در دره ی سنگلاخ و پایگاه سلمان، به فرماندهی سید عباس عباسی در دره ی فولادی بامیان، مهمترین و مشهورترین پایگاهها به شمار می رفتند و چهره های شاخص و بنیانگذار این جریان جهادی در داخل افغانستان عبارت بودند از : سیدحسین علوی، آیت الله تقدسی، شیخ محمد اکبری، حاجی سید عزیز عادل زاده، سیدعباس، حاج شریف، شیخ ضامن علی محقّق، محمد ابراهیم قاسمی و سید محمد باقر مصباح زاده.
این جریان که در اصل در اعتراض به انحراف و نا کار آمدی احزاب آن زمان شکل گرفته بود در اختیار ناکار آمد ترین افراد و تفاله های همان گروه های نا کار آمد قرار گرفت. در تشکیلات این گروه، عناصر نامتجانس و حتی نا آشنا با یکدیگر جمع شده و زمام امور را در دست گرفتند، و این روند تا آخر ادامه یافت و آرمان جوانان پاکباز و دل سوختگان حقیقی برای خدمت به مردم و ایجاد یک تشکیلات سالم، مقتدر و مسلح به فکر و اندیشه ی اسلامی، قربانی هوا و هوسِ جاهلان، فرصت طلبان، غارت گران و حتی منحرفانی شد که در صف جهاد نفوذ کرده بودند. و دردا ! که همین عناصر به عنوان مؤسسان و رهبران پاسداران جهاد اسلامی با حمایت منابع معلوم الحال ظاهر شدند و در جنگ های داخلی هزاران تن از فرزندان مجاهد مردم، قربانی کشمکش های باندی و گروهی آنان شدند. مردم کشته و آواره شده و به خاک سیاه نشستند، اما اینان که نه نام داشتند و نه نان، به نام مردم و جهاد اسلامی، صاحب نان و نام و وزارت، ولایت و وکالت شدند و سرمایه ها اندوختند. البته این وضعیت تنها در مورد گروه پاسداران صدق نمی کند، بلکه با قاطعیت می توان گفت که اکثریت گروههای جهادی اعم از شیعه و سنی، بویژه گروههای بزرگتر چنین وضعیتی داشتند.
در خارج، جمعی که رهبری این حرکت جهادی جدید را غصب کرده بودند به نام مجاهدین، پنج پایگاه مرکزی را به مسئوولیت افراد مورد نظر خود شان بوجود آورده و یک شورای نمایندگی تأسیس کردند. شورای نمایندگی پاسداران جهاد اسلامی به دو جناح تقسیم شد، که یک جناح به نام آیت الله محقق کابلی (ترکمنی) و جناح دیگر به نام جناح زاهدی شهرت یافتند. این شورای نمایندگی و در حقیقت شورای چاپندگی، متشکل از پنج پایگاه مرکزی بود. این پایگاه ها عبارت بودند از : 1 ـ پایگاه مرکزی خاتم الانبیا (ص) در بهسود که مسؤولیت نمایندگی آن را آیت الله محقق کابلی به عهده داشت. 2 ـ پایگاه مرکزی علی بن ابی طالب (ع) در ورس، به مسؤولیت آقای اکبری. 3ـ پایگاه مرکزی نبوت در غزنی به مسؤولیت آقای زاهدی. 4ـ  پایگاه مرکزی عدالت در ارزگان به مسؤولیت صادقی نیلی. 5  ـ پایگاه مرکزی رسالت در شمال افغانستان. 
پاسداران جهاد اسلامی افغانستان یکی از گروه های مؤسس حزب وحدت اسلامی افغانستان، بود که پس از تأسیس این حزب، منحل ساخته شد. رهبران این گروه بخصوص آقایان اکبری و زاهدی در قربانی ساختن گروه های شیعه در پای سازمان نصر و از آن طریق در پای کمونیست ها و مغولیست های التقاطی نقش اساسی داشتند.




واژه کلیدی :افغانستان و واژه کلیدی :احزاب